Ömer Seyfettin’in Türk Kadını (1918-1919) Dergisindeki “Genç Kızlarımız İçin Tabiî Yazmak Sanatı” Makalesi Üzerine

Özet

İstiklal Savaşı yıllarında çıkan Türk Kadını dergisi, okuyucusunun zihninde ‘ümmetten millete geçiş’in şart ve psikolojisini sistemleştirmeye çalışır. Bu noktadan bakıldığında derginin isminin dahi bir millet olma isteğinin ifadelerini taşıdığı anlaşılacaktır. Türk Kadını’nın Ömer Seyfettin, Mehmet Emin (Yurdakul), Şükûfe Nihal, Faruk Nafiz gibi Türkçü yazar/şairlerden oluşan yazar kadrosu da bu yöndeki bir yayın
politikası hakkında ipuçları vermektedir. Ömer Seyfettin, 11 Nisan 1911’de kaleme aldığı “Yeni Lisan” makalesiyle ‘Konuştuğumuz lisan, İstanbul Türkçesi en tabiî bir lisandır’
diyerek bir dil hareketi başlatmıştı. Bu dil anlayışı hemen arkasından ‘konuşulan Türkçe’ ile yazmayı gerektiren bir edebiyatı doğurmuştur. Her sahada bunu tatbik etmeye çalışan Ömer Seyfettin, kadın yazarlara da “Genç Kızlarımız için Altı Derste Tabii Yazmak Sanatı” başlıklı makalesini sunmuştur. Bu bildiride “Genç Kızlarımız için Altı Derste Tabii Yazmak Sanatı” başlıklı makalenin ders başlıkları ayrı ayrı incelenecek ve Ömer
Seyfettin’in Yeni Lisan’la yazma anlayışını kadınlara anlatırken üzerinde durduğu konular değerlendirilerek, makalenin dönem içindeki önemi vurgulanacaktır.